एजेन्सी, २४ चैत ।
हरेक साझ जब घामका किरणहरु विलिन हुँदैजान्छन्, न्युजर्सीस्थित एक घरबाट वारियर अर्थात् योद्धा लेखिएको मास्क लगाएकी महिला बाहिरिन्छिन् । उनी हुन्, नर्स क्रिस्टियाना कालडेरोन ।
अस्पतालमा उनको रात्रिकालीन ड्युटी छ । हप्तौँदेखि लगाएको मास्क लगाउँछिन् र नानीबाबुलाई गुडबाई भन्दै अस्पतातर्फ पाइलाहरु अघि बढाउछिन् ।
कोरोना भाइरस महामारीविरुद्धको युद्धमा लडेकी योद्धाको प्रतिबिम्बस्वरूप उनले मास्कमा वारियर लेखेकी छन्। उनी भन्छिन्, ‘हामीले युद्धको सामना गरेको हुनाले मैले मास्कमा योद्धा लेखेकी हुँ, हामी एउटा अज्ञात, अदृश्य र अप्रत्यासित शत्रुविरुद्ध लडिरहेका छौँ । सबैजना युद्धको मोडमा छौँ । चिकित्सक, नर्स र सबैजना युद्धमा छौँ ।’
४० वर्षीय कालडेरोन नू न्युयोर्कको प्रेसबाइटेरियन अस्पतालको आइसियू वार्डमा काम गर्छिन् । कालडेरोन आइसियूमा १५ वर्षदेखि नर्सका रूपमा कार्यरत छिन् । न्युयोर्क अमेरिकाको महामारीको केन्द्रबिन्दुको रुपमा छ । न्युयोर्कमा आइतबार एकैदिन ६ सयको मृत्यु भएको थियो । अहिलेसम्म त्यहाँ संक्रमितको संख्या १ लाख नाघेको छ ।
कालडेरोना भन्छिन्, मैले नर्सको काम गरेको १५ बर्ष भयो, अहिलेसम्म यस्तो भयावह अवस्था देखेकी थिइनँ । म आफैँ विदेशी भूमिमा रहेजस्तो लाग्छ, यो काम शारीरिक अनि भावनात्मक रूपमा निकै कठिन छ ।’
उनी दुई सन्तानकी आमा हुन् । न्युयोर्कको प्रेसबाइटेरियन अस्पताल कोलम्बिया युनिर्भ्सिटीमा नर्सहरूको एउटा टिमको नेतृत्व गर्छिन् । कोरोनाका गम्भीर बिरामीलाई आपत्कालीन वार्डबाट उनको वार्डमा लगिन्छ । सबै बिरामी भेन्टिलेटरको सहयोगमा जीवनसँग संघर्ष गरिरहेका छन् । पछिल्लो सातामा उनको वार्डमा धान्नै नसक्ने बिरामी कोरोनासँगलडिरहे ।
‘हाम्रो युनिटमा हरेक दिन कम्तीमा एकजना बिरामीको मृत्यु हुन्छ ।’ उनी भन्छिन्, ‘ मैले चारजना बिरामी हेर्छु । भोलिपल्ट आउँदा एकजना घटिसकेको हुन्छ । म साँझमा आउँदा बिहानै एक बिरामीको मत्यु भइसकेको हुन्छ ।’
अस्पतालबाहिर भित्रभन्दा झनै विभत्स दृश्य देखिन्छ । उनको भनाइमा कमजोर मुटु भएकाले सो दृश्य देख्नै सक्दैनन् । अस्पतालको एउटा पार्कमा एउटा अस्थायी अस्पताल छ । सेतो टेन्टभित्रको एउटा अस्थायी मुर्दाघरमा शवका डंगुर छन् ।
शवसँगै अर्को छेउमा शव चिस्याएर राख्ने सुविधायुक्त केही ट्रक छन् । अस्पतालबाट मृत्यु भएका व्यक्तिको शव सबैभन्दा पहिला तिनै ट्रकमा हालिन्छ । आकस्मिक वार्डबाहिरको सडकमा रातो र निलो बत्ती बालेका एम्बुलेन्स छन् । कोरोनाका बिरामी ल्याएका ती एम्बुलेन्सले सडकबाटै अस्पतालमा पालो कुरिरहेका छन् । माथिबाट मानिसको मृत्यु भएपछि सम्भवतः उनीहरूको पालो आउँछ । आइसियूबाट शव झारेपछि बिरामीलाई उपचारका लागि माथि लगिन्छ । उपचारको खोजीमा अस्पतालमा आएको भिडले अस्पताल स्वयं एउटा ठूलो प्रदर्शनी हलजस्तो देखिन्छ ।
अस्पतालबाहिरको दृश्य भित्रभन्दा झनै विभत्स छ । कमजोर मुटु भएकाले सो दृश्य पचाउन सक्दैनन् । आकस्मिक वार्डबाहिर बिरामी बोकेका एम्बुलेन्सले सडकबाटै अस्पतालमा पालो कुरिरहेका छन् । माथिबाट मानिसको मृत्यु भएपछि एम्बुलेन्सभित्रका मानिसको पालो आउँछ ।
अझ अस्पतालका डाक्टर, चिकित्सक, नर्स र अन्य कर्मचारी संक्रमित हुन थालेपछि बिरामीको बिजोक हुन थालेको छ । गत साता माउन्ट सियानी वेस्ट अस्पतालकी एक नर्सको कोरोना संक्रमणबाट मृत्यु भएको थियो । मृत्यु हुनुभन्दा केही दिन अघिसम्म ४८ वर्षीया कियोस केलीले आफूहरूलाई अस्पतालले प्रोटेक्टिभ इक्विपमेन्ट नदिएको गुनासो गरेकी थिइन् ।
कालडेरोनका तीनजना सहकर्मी, एक शल्यचिकित्सक, नर्स र एनाथेसिओलोजिस्टमा नै कोरोना संक्रमण भएको छ । दुईजनाको आफैँले काम गर्ने वार्डमा उपचार भइरहेको छ । ‘उनीहरूको अवस्था देख्दा आफ्नै मुटु छियाछिया भएर आउँछ, उनी भन्छिन् ‘केही दिन अघिसम्म उनीहरूसँगै म काम गर्थेँ । अहिले उनीहरू हाम्रा बिरामी बनेका छन् ।’
कालडेरोनका पति पनि नर्स हुन् । उनी अहिले संक्रमित छन् र घरमै आराम गरिरहेका छन् । उनकी आमा सेवानिवृत्त नर्स हुन् । उनमा पनि कोरोनाको मझौला लक्षण देखिएका छन् । सहरका हजारौँ स्वास्थ्यकर्मीजस्तै महामारीले उनको जीवनमा ठूलो उथलपुथल ल्याएको छ ।
महामारीको समयमा अन्य अभिभावकले पनि कष्ट पाएका छन् । विद्यालय बन्द छ । १२ घन्टे ड्युटी सकेर कालडेरोनले आफ्ना बालबालिकालाई घरबाटै अनलाइन शिक्षाको व्यवस्था गरेकी छिन् ।
त्यसबाहेक आफ्नो कामसँगको तनावले उनलाई गाँजेको छ । अस्पतालबाट घर आउँदा आफूमा पनि भाइरस सरेको त छैन भन्ने शंकाले उनको दिमागलाई दिनभर घोचिरहन्छ । आफू संक्रमित भए पनि बालबालिकालाई जोगाउन सके पनि ठूलै उपलब्धि हुने उनको सोच छ ।
उनीहरूलाई संक्रमणबाट जोगाउन सकभर उनी बालबालिकासँग नजिक पर्दिनन् । ‘म ढोकाभित्र छिर्ने्बित्तिकै सबै चिज आएको हुन्छ । म बाथरुमतिर दौडन्छु । शिरदेखि पैतालासम्म नुहाउँछु । नयाँ लुगा र मास्क लगाएर परिवारका सदस्यसँग बोल्छु ।’ उनी भन्छिन्, ‘सूर्यास्तपछि घरबाट निस्कनुअघि छोराछोरीलाई अँगालोमा बेर्छु, मलाई थाहा छ, मेरो पेसाकै कारण कुनै पनि दिन उनीहरूलाई फेरि अंकमाल गर्न नपाउन सक्छु ।’
