अँध्यारो खस्दै गएपछि
परमाणु बमजस्तै यो आवाज
किन बहुलाउँछ घरीघरी
र नजरबन्दमा थुनिरहन्छु म ?
ग्यास्टिकले थलिएका झुप्राहरूमा
फेरि,
किन ओर्लिन्छ भोको रात
र नाघेर जान्छ – रोटीका टुक्राहरू ?
…………………..

ठुल्कान्छी ! ओइ, ठुल्कान्छी !
मैले फाँडेको झोडामा
खै किन टुसाउँदैनन्
तिम्रो जोवनजस्तै मकैका बोटहरू ?
तिमीले गोडेको खोरियामा
खै किन उम्रिँदैन
हामीले छरेको सपनाको बीउ ?
र किन मुस्कुराउँदैन – डाँडाको चन्द्रमा ?
………………….

कसले डोर्याउँछ
यो पसिनाको नदीलाई
र खडेरी बग्छ – मनका कुलेसाहरूमा ?
कसले भुत्ल्याउँछ
यो वनको वसन्तलाई
र ओइलाएर झर्छन् – जीवनका फूलहरू ?
हउ, ठुल्कान्छी !
किन पो निदाई बस्छ यी पाठाहरू
नाकै गन्हाउने फोहोरी खोरमा ?
……………………

धनुषकाँडमा ताँदो खैँचेर
अब मु निस्किन्छु बाहिर
र सिकार खेली पठाम्छु – ती दुम्सीहरूको
जसले,
मेरो नीलम भत्काएका छन् !
यलम्बरको खुर्पा बोकेर
अब मु जान्छु दरबार
र केराको थम्का काटेझैँ काटी पठाम्छु
त्यो झण्डाको लिङ्गो
जसले मेरो स्वाभिमानको नुर गिराएको छ !

************
२०५१ वैशाख १४
प्रथा