पूर्वराजा ज्ञानेन्द्रको ०५८ देखि ०७६ सम्मको ‘सन्देश संग्रह’: अझै पनि मलाई कता–कता पीडावोध भइरहन्छ


काठमाडौं, २३ असार ।

पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाहको आज ७३ औं जन्मोत्सवका अवसरमा उनको ‘सन्देश संग्रह’ नामक पुस्तक बजामा अाएकाे छ । निर्मल निवास स्रोतका अनुसार आफन्तहरुको निधन भएका कारण उनले यस वर्ष जन्मोत्सव नमनाए पनि वि.स. २०५८ देखि ०७६ सम्मको घट्नाक्रमलाई लिएर उनले जारी गरेका सन्देशसहितको पुस्तकले भने नयाँ बहस सिर्जना गरिदिएको छ ।

३२८ पृष्ठको पुस्तकमा राजसंस्थाको जिम्मेवारी सम्हालेपछि भएका घट्नाक्रम र पटक पटक जनताका नाममा जारी गरिएका सन्देशहरुको संग्रह गरिएको छ ।

पुस्तकका प्रधानसम्पादक डा. फणिराज पाठकका अनुसार २०५८ जेठदेखि नेपालको राजगद्दीमा आसीन तत्कालिन राजा ज्ञानेन्द्र शाहबाट २०६५ सम्मका अवधिमा व्यक्त विविध सन्देश तथा राजगद्दी परित्यागपछि पनि विविध अवसर, पर्व एवं सन्दर्भमा अभिव्यक्त भएका सन्देश, धारणा, मत र मान्यतालाई समेटेर पुस्तक प्रकाशन गरिएको हो ।

‘यो सन्देश संग्रहमा राष्ट्रको सार स्वर प्रकट भएको छ । राष्ट्रवासीको युगीन आकांक्षा र भावना समेटिएको छ । राष्ट्र, राष्ट्रियता र राष्ट्रवासीको चाहना यसले प्रतिविम्वित गरेको छ,’ प्रधानसम्पादक डा. पाठक भन्छन्, ‘राष्ट्रहित र लोकहितका खातिर व्यक्त भएका यस्ता सारभूत अभिव्यक्तिको महत्वपूर्ण भूमिका रहन्छ ।

पुस्तककाे एक अंश

सिंगो नेपाल राष्ट्रका निर्माणकर्ता बडामहाराजाधिराज पृथ्वीनारायण शाहको वंशवृक्ष, प्रजातन्त्रदाता श्री ५ त्रिभुवनको पौत्र र नेपाली राष्ट्रवादका पृष्ठपोषक राजा महेन्द्रको मध्यम पुत्र एवं विकास चिन्तक राजा वीरेन्द्रका भ्राताका रुपमा हाम्रो मातृभूमि नेपालमा म पैदा भएँ ।

सदा शान्त, सौम्य, सुन्दर यो गौरवशाली स्वाधीन नेपाल राष्ट्रमा जन्मन पाएको, यहाँकै माटोमा हुर्कन पाएको र यही धर्तीको सेवामा जुट्न, रम्न पाएकोमा म आफूलाई भाग्यशाली ठान्दछु ।

म नेपालको भक्त हुँ– देशभक्ति मेरो रक्त कण कणमा प्रवाहित छ– नेपालको प्रकृतिप्रति मेरो अगाध प्रेम छ– यही मनोहारी प्रकृतिको संरक्षण संवर्द्धन र सम्मोहनमा मेरो मन निमग्न रहेको पनि हो । मेरो त्यो आस्था, आफ्नो प्रकृतिसँगको त्यो नाता, मोह ममता आज पनि उत्तिकै छ ।

हो, म राजकुलमा जन्मेँ । नेपालको राज परम्परा सदा नै लोकहितकारी रह्यो, त्यसमा मलाई गर्व छ । आफ्नो देश, आफ्नै देशको माया गर्ने र आफ्नो वंश परम्पराको सम्मान गर्ने एक भावुक प्रकृतिको मान्छे म । म डाँडाकाँडा घुमेँ– पाखा पर्वत पुगेर रमाएँ– तराईका वैभवशाली समथर फाँट एवं वस्ती–वस्तीमा पुगेर मैले हाम्रो प्राकृतिक तथा सामाजिक विविधता तथा विकास र पछौटेपनको सूक्ष्म अध्ययन पनि गरेँ । कैयन् नदीनाला खोला खाल्सी तरेँ– भावुकतावश यही नेपालको गीत गुन्गुनाएर रमाएँ ।

नेपालको इतिहास– यहाँको प्रकृति, सामाजिक संरचना र अवस्था व्यवस्थालाई आत्मसात् गरेर प्रकृति संस्कृति तथा परिस्थितिमा रमाएको मलाई नेपालको ठूलो महान् र विशिष्ट मान्छे बन्ने लालसा थिएन । मैले पछि थाहा पाएँ– अवोध बाल्यावस्थामै मेरो शीरमा नेपाल राष्ट्रको श्रीपेच पहिर्‍याइयो । त्यो इतिहासले अंकित गरेको विषय भएर पनि मलाई त्यस मानेमा गर्वको कुनै अनुभव रहेन । जान्ने बुझ्ने भएपछि मैले आफ्ना बुवाज्यू राजा महेन्द्रको शासनकालमा र दाज्यैज्यू राजा वीरेन्द्रको राज्यकालमा उहाँहरुलाई सघाउने तथा उहाँहरुका समीप भावपूर्वक रहेर नेपाली प्रकृति तथा यसको समुन्नतितर्फ नै आफूलाई समर्पित राखेँ ।

विसं. २०५८ को जेठमा आएर नेपालमा एक अकल्पनीय दुःखद अत्यन्त मर्माहत घटना घट्यो– जो सबैका निम्ति त्राशदीपूर्ण थियो, आश्चर्यकारी थियो । अचानक ममाथि ठूलो बज्रपात भयो । सोच्दै नसोचेको आफ्नै वंश नाशको पीडा मैले भोग्नु पर्‍यो । राजा वीरेन्द्र, रानी ऐश्वर्यसहित मेरा दाजु–भाउजू, भाइ–भतिज, धेरैको वियोग वेदना भोग्नु पर्‍यो ।

जेठ १९ गतेको त्यो अकल्पनीय त्रासदीपूर्ण पीडादायी घटना मेरा आँखामा प्रत्यक्ष रहेन । म राजधानी बाहिर थिएँ, घटना उप्रान्तको विभत्स दृष्यमात्र मैले देख्नु पर्‍यो, सहनु पर्‍यो । दरबार भित्रको त्यो कार्यक्रममा मेरी श्रीमती कोमल पनि सम्मिलित थिइन् । त्यो घटनामा मेरी श्रीमतीलाई भगवानले कसरी बचाए कुन्नि, उनीलाई पनि गोली लागेको थियो । ठूलै शल्यकृयापछि पनि अझै पनि उनको शरीरमा गोलीका टुक्राहरु बाँकी रहेको कुरा चिकित्सकहरु व्यक्त गर्दछन् । उनको त्यो अवस्थाले अझै पनि मलाई कताकता पीडाबोध भइरहन्छ ।

त्यतिखेर परिस्थिति, विधि र परम्पराको बाध्यताभित्र रहेर मलाई नेपाल राष्ट्रको राजा बन्नुपर्ने अवस्था आयो । मैले सार्वजनिक, औपचारिक, अनौपचारिक तथा आम साञ्चारिक क्षेत्रमा त्यो पीडा एवं त्यो बाध्यता पटक–पटक अभिव्यक्त पनि गरिसकेको छु । मैले धेरै ठाउँमा भनेँ– प्रकृतिमा रमाएको र आफ्नै भावनामा बगेको एक राष्ट्रभक्त चरित्र मलाई राजा बनेर देश हाँक्ने कुनै रहर र लहड केही थिएन ।

तर नेपालको कूल परम्परा, संवैधानिक व्यवस्था तथा तत्कालीन घटनाचक्रको अवस्था भित्र रहेर मैले नेपालको राजगद्दी सम्भाल्नु पर्‍यो । नेपाली राजपरम्पराको लोककल्याणकारी आदर्शकै अवलम्बन गरेर अब मैले राष्ट्र, राष्ट्रवासी र राष्ट्रिय व्यवस्था अवस्थामा आफूलाई लगाउनु पर्‍यो– लगाएँ, लागेँ र प्रजातान्त्रिक आदर्शलाई अगाडि बढाउँदै आफूलाई संवैधानिक दायरा अनुरुप नै आफ्नो धर्म निर्वाह गरेँ ।

नेपालको राजदरबार भित्र भएको अकल्पनीय घटना पश्चात् आएको राजनीतिक घटनाक्रमको श्रृङ्खलामा फेरि पनि अनेकथरी गतिविधिहरु भए । तत्कालिन संवैधानिक व्यवस्था भित्र अनेक व्यवधानहरु खडा गर्ने बखेडा विद्रोह आदि भए । संवैधानिक राजतन्त्र र बहुदलीय संसदीय शासन प्रणालीलाई चल्न नदिने अनेक अवरोधक परिस्थितिहरु पैदा भए । चल्दै आएको सुचारु परिपाटीले काम नचलेपछि अरु कुनै वैकल्पिक सोचले केही हुन्छ कि भनेर पनि सोचियो । वार्ता सम्वाद, सहमति र सुचारु गतिविधिका अनेक उपायहरु पनि गरियो ।

विसं. २०६२/६३ र ६४/६५ सम्म आइपुग्दा देशको परिस्थितिले– के–के कोल्टो फेर्‍यो– त्यतिखेर कतिलाई अतितको बोध हरायो, कतिलाई भविष्यको अनेक सपना तानाबानाले तान्यो– नमालुम्,  के–के भयो के–के । राजनीतिमा देशी विदेशी र राज्य व्यवस्थाका दिग्गज पण्डितहरु नै दिग्भ्रमित भएपछि मैले राजपाठ परित्यागको एउटा सामयिक अठोट गरेँ– उदारतापूर्वक परिवर्तनकारी शक्तिहरुबाटै यो मातृभूमिको उत्तरोत्तर प्रगति होला कि भन्ने सोच राखेर नासोका रुपमा श्रीपेच सुम्पेर नारायणहिटी राजदरबारबाट निस्किएँ ।

विसं. २०६५ साल जेठ २९ गते नारायणहिटी राजदरबारमा भएको पत्रकार सम्मेलनमार्फत् देशवासीलाई सम्बोधन गर्दा मैले भनेको थिएँ– राष्ट्राध्यक्षको हैसियतमा काम गर्दा मैले कुनै कसैको अधिकार हनन् हुने काम गरिनँ । अहिले पनि म आफ्नो अन्तर्हृदय पोख्दछु कि मैले आफ्नो सात वर्षे त्यो राज्यकालमा जे गरेँ, त्यो तत्कालीन संवैधानिक जटिलता र अवरुद्धताको कार्य कारणमै भएर गरेको हो । अन्यथा मेरा यावत् कार्यकलाप देशहित विरुद्ध थिएनन् ।

अनि त्यतिखेर मैले भनेको थिएँ– म जुनसुकै हैसियत र अवस्था रहेपनि नेपाल राष्ट्रको स्वतन्त्रता, अखण्डतामा समर्पित रहने प्रण गर्दछु, किनकि मलाई स्वतन्त्र राष्ट्र नेपालको माया छ । अहिले पनि १२ वर्ष अघिको आफ्नो त्यो कथनको स्मरण गर्दै मेरो अन्तर्मन भन्छ,– हाम्रो यो प्यारो देश नेपाल हामी सबै मिलेर बचाउने हो, बनाउने हो । हामी सबै मिलेर हाम्रो देश सिगार्ने हो, अनि हामी सबै जुटेर हाम्रो देशका सबै जनतालाई सुखी र समृद्ध बनाउने हो ।

अहिले हाम्रो मुलुक नयाँ परिवर्तनमा छ । राजनीतिक परिवर्तनको इच्छा र समसामयीक सन्दर्भलाई बुझेर मैले लोकसम्मत आधारलाई अख्तियार गरेँ । तत्पश्चात पनि एक स्वतन्त्र नागरिकका हैसियतले मैले राष्ट्रभक्ति तथा जनहितकारी कार्यविधिलाई नै आफ्नो राष्ट्रिय धर्म ठान्दै आएको छु– गहन जिम्मेवारी र शासकीय अभिभाराबाट पृथक रहेर पनि मैले यताका १०–१२ वर्षमा निकै पटक देश दर्शन गरेको छु । धेरैधेरै जनताका हृदय स्पन्दन छामेको छु र राष्ट्रको अवस्थाको बोध गर्दै आएको छु ।

सायद धेरैको चाहना भावना वा त्यस्तै केही महत्वबोधका कारणले होला मैले पटक–पटक बोलेका भनेका कुराहरुलाई संग्रहित गरेर यो संग्रह प्रकाशन गरिएको जस्तो लाग्छ । जे होस्, यो आम जनसमक्ष छ । जे जसरी जसले यसलाई अर्थ्याउन् । मेरो अभ्यन्तरको, मेरो अन्तर्मनको आफ्नो स्पन्दन आफ्नो धड्कन त त्यत्ति हो– यो राष्ट्रले उँचो गति लेओस्– यसको स्वाधिनता स्वाभिमान नगुमोस् र नेपाली जनता सुखी शान्त रहुन् ।

आफ्नो ७३ औँ जन्मदिनको सन्दर्भमा मप्रति शुभेच्छा सद्भाव प्रकट गर्नुहुने सबैप्रति पनि म आफ्नो अन्तर्मनदेखि हार्दिक कृतज्ञताको भाव स्फूरण गर्दछु आफ्नो अन्तर्मनको यो हृदय स्पन्दन मार्फत । धन्यवाद । जय नेपाल ।

–पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र शाहको  पुस्तक  ‘सन्देश संग्रह’ भित्र ‘आफ्नो अन्तर्मनको मेरो स्पन्दन’ शीर्षकमा प्रकाशित उनकै लेख साभार गरिएको हो ।  (सम्पादक)

सोम, असार २३, २०७६ मा प्रकाशित

यसमा तपाइको प्रतिक्रिया

अन्य प्रमुख खबर समाचार

Like us On Facebook

Follow Us On Twitter